Waarom deze website de Boeddha Club?

Hoe Elitair is Advaita in Nederland aan het worden?
Geloof mij: het organiseren van advaita roept meer lust op bij menigeen dan zelf tot de kern ervan te willen doordringen!
Toen ik mijn ‘ontmoeting in waarheid’ wilde aanmelden bij ****.nl kreeg ik daar te horen dat dat alleen nog maar kon (kan) gaan via een positieve getuigenis van de reeds aanwezigen op deze satsang-agenda! Moest ik nu gaan bedelen bij mijn ‘collega’s’?
Gelukkig is er ook nog naast deze zeer bekende en oud-vertrouwde online satsang-pagina thans een nieuwere: satsangagenda.nl
Ik heb al diverse keren opgemerkt hoe elitair het clubje Advaita in Nederland aan het worden is! Ook verdenk ik helaas het tijdschrift *** daarvan!
Als ze daar echt open staan voor alles wat nieuw is, binnen advaitaland, zouden ze in mijn ogen bij iedere uitgave een gehele pagina behoren te reserveren voor een nieuweling van dat advaitafront. En niet met elkaar steeds moeten zeggen: ‘Nee, die niet en die niet en die niet maar deze wel! Want die voldoet aan onze eisen! Want we hebben een naam hoog te houden!’ Geloof mij, want zo denken zij daar met elkaar!…
Ik zou juist zeggen: ‘Deze staat mij niet aan maar heeft wel iets nieuws, anders, te melden betreffende non-dualiteit. Al vind ik die persoon niets! We zetten deze op onze speciale pagina met de disclaimer: We staan niet per se hier achter de inhoud of in het geheel niet maar ons tijdschrift is meer dan enkel onze eigen veilige mening over non-dualiteit!’ Zoiets??… Noem zo’n pagina bijvoorbeeld Zeepkist!
Toen ik zelf, jaren geleden, op Facebook Advaita Nederland oprichtte, was mijn motto: Iedere klootzak kan en mag hier schrijven en ik interviewde dan ook werkelijk voor deze FB-pagina de meest uiteenlopende mensen met hun visies betreffende advaita en/of non-dualiteit! Zelfs hen die mij eerst en die FB-pagina regelmatig verrot hadden gescholden! Naast de pagina kwam toen ook de FB-groep Advaita Nederland, waarop ik me niet bemoeide met de inhoud en menigeen begon openlijk zich te beklagen over diverse aanwezigen aldaar met hun teksten en taalgebruik. Goed, dat is nu verledentijd. Na mij kwamen andere beheerders met wel meer oog voor taalgebruik e.d. Ook ik ben toch gevoeliger geworden voor een serieuzere aanpak! Maar je kunt ook overdrijven en alles alleen maar in veilige hokjes – van advaita – proberen te stoppen!
Tja, dit lijkt een beetje op een open brief…

@Nathan

aum

Advertenties

Objectloos ‘aanschouwen’

In de verdichting van het bewustzijn tijdens de focus van het gewaarzijn wordt het bewustzijn haar eigen grenzen gewaar (welke er voor de verdichting niet waren) en ervaart zich als eindig, in deze staat van bewust Zijn ontstaat de idee ‘ik ben eindig en afgescheiden’ en deze gedachte blijft aanhouden naargelang het bewustzijn zichzelf als verdicht be- en aanschouwd.

Bij aanhouden van dit idee ontstaan een geloof ‘ik ben een individu in de zin van een afgescheiden mens’. Dit is de hoofdoorzaak van veel menselijk lijden.

De term holon, (term van Arthur Koestler) verwijst naar een wezen welk tegelijkertijd deel van- is en tegelijkertijd een geheel op zich. Deze duale werking van bewustzijn is daar wanneer afwisselend het bewustzijn zich richt op objecten, en afwisselend zich Zelf ‘aanschouwd’ als objectloos.

In de gerichte toestand is het bewustzijn als een lens en ervaart zichzelf desgevolgs als een (stand)punt (of brandpunt) vanwaaruit gewaarwording plaatsvind, terwijl de tweede toestand (welke absoluut gezien geen toestand meer is, zie hier de ontoereikendheid van de taal) op een paradoxale wijze een ‘vorm’ van afstand nemen is, terwijl tegelijkertijd wordt ‘ingezien’ dat afstand in het objectloze in wezen niets is wat het alledaagse gewaarzijn genoemd kan worden.

Het ‘objectloze aanschouwen’ is een schouwen welke elke zintuigelijkheid te boven gaat oftewel transcendeert. De paradox is nu juist het ironische feit dat de dualiteit haar uiterste polen kent in objectiviteit en ‘zuivere leegte’, een holon kan, met andere woorden, zichzelf pas gewaar zijn door de realisatie dat ‘de ene helft’ van haar contrast zuivere leegte is. Een merkwaardig contrast welke de menselijke geest tot het uiterste brengt wanneer ze geheel word doorzien.

@Bas

img_0631

Een speelbal van mijn gedachten

Veel mensen hebben moeite met een mechanische benadering van de persoon, Zo is in de psychologie bijvoorbeeld in de 50- en 60-er jaren veel onderzoek gedaan naar geconditioneerd gedrag. Deze benaderingen die operand conditioneren is genoemd, hebben als mensbeeld het idee dat de mens zuiver en alleen mechanisch van aard is inclusief alle denken en voelen. Er is niet zoiets als een ziel of geest in de metafysische zin van het woord en dat stuit nu juist de meeste mensen tegen de borst.

De mechanistische opvatting over de mens en het heelal als geheel heeft de wetenschappen aanvankelijk zeer veel opgeleverd maar tegenwoordig beginnen de grenzen van deze benadering steeds helderder op te lichten. Het reductionistisch mechanistisch paradigma (zo heet het officieel) welke de meeste wetenschappen zich van bedienen hebben geen verklaring voor alle innerlijke gewaarzijn van de mens en dieren. Alle verklaring die het mechanistisch wereldbeeld te berde brengen zijn letterlijk reductionistisch in de zin dat alle innerlijke fenomenen worden weg geredeneerd of in mechanische verklaringen worden omgezet en dit heeft tot gevolg dat de mens op het gebied van zorg en zingeving in een soort vacuüm is komen te vallen nadat de kerk en andere geloofsinstituten aan geloofwaardigheid de laatste jaren sterk hebben ingeboet.

Veel mensen ervaren het leven als een oneindige herhaling van hetzelfde wat op velen als zinloos overkomt, wat moet ik nu nog als ik alles heb wat ik wilde hebben en me toch nutteloos en leeg voel? Het mechanistisch wereldbeeld heeft hier geen antwoord op en sommige wetenschappers doen het af met een of andere niet-helpend antwoord.

Veel mensen zijn niet bekend met zoiets als zelf onderzoeken van de aard van het Zijn en spirituele benaderingen van het bestaan. Ze stellen zichzelf veelal op als volgers van iemand ‘die het wel weet’, of waarvan ze dat idee hebben. Andere mensen zoeken hun heil in bezichheidsvormen waarbij ze zichzelf ingraven of overvoeren met werk of andere activiteiten. Deze vormen van ‘coping’ zijn in wezen vlucht- of afweer mechanismen om maar niet met de leegte van het Zelf te hoeven worden geconfronteerd.

Nisargadatta Maharaj merkte vaak op dat de meeste mensen niet tegen hun werkelijke aard kunnen, die is namelijk niet vervullend oftewel de ware aard van het Zijn is dusdanig dat de meeste mensen er gewoonweg niet tegen kunnen. Het gevolg is dat ze hun heil zoeken in activiteit. Dit uit zich veelal in het volplannen van de agenda en het opstapelen van ‘wat ik allemaal nog moet doen’

Dit is een vreemd soort paradox want als je mensen vraagt of ze vrij of gebonden willen zijn zegt vrijwel iedereen dat ze vrij willen zijn. Maar de praktijk pakt dan toch anders uit, je wil vrij zijn maar je voelt je gedwongen tot het uitvoeren van allerlei activiteiten want ‘dat moet toch gedaan worden’ het is als een soort slaafs achter een worst aanlopen of als een soort dronkelappen lukraak ergens naar toe waggelen, de meeste mensen zijn gewoonweg niet in staat om bewust met hun tijd om te gaan.

Onder het mom ‘het moet nu eenmaal’ worden nietszeggende en onzinnige activiteiten gepland en uitgevoerd. En dan zeggen ze: ‘ik ben een mens en geen ding’ en soms wordt dit ook wel tegen een ander gezegd. Wanneer iemand bijvoorbeeld aan een ander vraagt iets gezamenlijk te doen en dit niet in de planning (of beter gezegd; het verwachtingspatroon van iemand ligt), dan kan die persoon het idee krijgen dat jij iets wil afdwingen of alleen aan jezelf denkt. Het gevolg is misverstanden en soms ruzies omdat een of beide alleen maar in de patronen willen bewegen en weigeren om er buiten te stappen (vaak vanwege angst). Ik hoor zo nog iemand zeggen: ‘jij behandeld mij als een ding!’ Maar vervolgens word de dag uitgeleefd vanuit patronen en ben jijzelf een object van je eigen denken geworden.

Het is soms knap lastig om uit die patronen te komen maar dat is toch echt de enige werkelijke manier om werkelijk vrij te worden van je eigen gebondenheid met je identificaties en conditionering. Je hebt jezelf totaal vastgelegd aan je eigen patronen, je weet niet meer wie je bent want je word geleefd. Dat is nu eenmaal een gevolg van identificatie met denken, voelen en zintuiglijkheid. Het word gezien, anders zou je dergelijke opmerkingen niet maken maar je verzuimd om verder te kijken en te ont-dekken dat je helemaal niet vastgelegd bent, je hebt je Zelf tot speelbal van je denken, voelen en waarnemen gemaakt en voelt daar de gevolgen van, maar toch is er de realisatie dat dit als gevangenschap voelt. Is dat niet de sleutel tot je eigen bevrijding?

@Bas

img_0492

Jij bent, die je bent

Dus ik hoef niets van je te vinden.
Ik hoef je niet goed, of af te keuren.
Ik hoef het niet eens met je te zijn, of oneens.

Jij, bent die je bent.
Dus ik hoef je met niemand te vergelijken.
Ik hoef je niet te veranderen, verbeteren, of te ‘repareren’

Jij bent, die je bent.
Dus ik hoef niets voor je op te lossen.
Ik hoef je geen hulp te bieden, of in te grijpen.
Je hoeft niet aan jezelf te werken.

Jij bent, die je bent.
Ik ga niet mee in het verhaal dat je over jezelf verteld.
Ik zie jou in plaats van je verhaal.

Jij bent, die je bent.
Dus ik hoef alleen maar te luisteren naar wat je zegt.
En ik zal antwoorden met ik hoor wat je zegt, bedankt dat je dit met me wilt delen. (Punt)
Ik hoef niets te doen, of iets te begrijpen.

Jij bent, die je bent.
Dus je hoeft niets uit te leggen.
Je hoeft jezelf niet te verantwoorden.
Je hoeft niets te verklaren.

@Maitreya

lotus-846059_640

 

Objecten als aanwijzers

De meeste mensen ‘kennen’ zichzelf als deze persoon, met dit lichaam en die en die eigenschappen enz. ons kennen vormt zich dus door objecten. Deze objecten stellen zich aan ons voor in de geestelijke ruimte zoals we die kennen als ‘onze geest’. Een object ‘toont’ zich dus aan mij als een beeld-, geluid-,iets voelbaars-, als geur en/of als smaak. Ook onze fantasieën vormen zich uit deze 5 basis modaliteiten.

Als wij onszelf dus de vraag stellen: ‘ wie ben ik’ zal de geest als antwoord een ‘beeld’ geven in de vorm van deze modaliteiten. (het woord beeld word hier als verzamelnaam gebruikt om alle modaliteiten onder een noemer te vangen voor de leesbaarheid)

Deze informatie is als een open deur, maar toch is ze belangrijk als introductie tot het volgende: In de waak- en droom toestand ervaart een mens een identiteit aan de hand van het verschijnen van voorgenoemde objecten, oftewel de ervaring van een ‘ik’ is gevormd in de 5 modaliteiten welke eerder zijn genoemd. (Ik ervaar mijn eigen bestaan als een ‘beeld’ wat ik van mezelf heb wat is opgebouwd uit visuele-, auditieve-, kinesthetische-, olfactorische en gustatorische informatie) maar in de diepe droomloze slaap is er niets van dat te ervaren of waar te nemen, en dat terwijl ik ‘er’ toch wel degelijk ben (anders kan ik niet zeggen dat degene die voor de diepe slaap een-en-dezelfde is als diegene na de diepe droomloze slaap) de onontkoombare conclusie hiervan is dat die- of datgene wat ik ben kennelijk niet alleen bestaat uit objecten, maar dat het Zelf wat dit alles gewaar is ook bestaat tijdens een staat van zijn welke niet te objectiveren is.

Wat ben je dan? Het mag duidelijk zijn dat het Zijn niet af te bakenen is, je kan in je geest niet een hek ergens om heen zetten en dan zeggen: ‘dat ben ik’

De realisatie welke plaatsvind wanneer je ‘het’ ziet is dat je kennelijk het zwaartepunt van het gewaar zijn, en de identificatie die daarmee verband houd, al die tijd hebt gelegd in de objecten maar dat je je nu realiseert dat IK niet in de objecten huist maar in het hele gebeuren wat we dan waarnemen noemen!

De werkelijke realisatie te weten wat je bent is dus een complete perceptuele ommekeer waarbij ineens word ingezien dat jij en ik niet de objecten zijn, niet de waarnemer zijn, niet het waarnemen op zichzelf zijn maar dat dat alles zich manifesteert in ‘ik ben’, en die ‘ik ben’ is onderhevig aan alle veranderingen welke zich van moment tot moment manifesteren. En zelfs dan heb je nog niet kunnen omschrijven wie of wat je bent want er is nog altijd die onbenoembare maar ervaren ‘er zijn terwijl je niet het geziene bent’ en precies dat paradoxale ‘iets’ is wat wij zijn.

@Bas

wlayaaztrgoddfqkzugc4q

Struikelen over emoties

Volgens mij beginnen mensen te struikelen over hun eigen emoties, wanneer er sprake is van verzet of hechten aan. Emoties behoren geheel gezien te worden naar wat ze werkelijk zijn, niet meer dan emoties. Je kunt verdriet hebben, boos zijn, afgunstig,… wat maakt het uit, als je ze maar ziet voor wat ze werkelijk zijn. Ik ben niet mijn emoties. Dat wat ik werkelijk ben, heeft geen boodschap aan gevoelens, gedachten en lichamelijke sensaties.
Maar… vergis je niet!… Liefde hoort bij dat wat je werkelijk bent. Niet dat DAT afhankelijk is van liefde. Maar liefde is nu eenmaal de eeuwige gezellin van DAT. Zoals Krishna en Radha dat zo mooi samen uitbeelden. Wie bang is voor zijn eigen emoties, is niet vrij. Maar iemand die geen liefde kent ook niet!

@Nathan

India-2003

 

Totale acceptatie

Het menselijk bestaan is in wezen een focus of aandacht op het moment en de inhoud ervan. In die aandacht verschijnt alles wat door de zintuigen en mentale filtering heen komt en dat is dan de realiteit waarmee je iets doet.

Let goed op! Elk moment is de realiteit aan verandering onderhevig en aangezien de aandacht de gewaarwording volgt, is dat wat wij op het moment denken te zijn het standpunt vanwaaruit wij de wereld aangaan. Dit aangaan is een relatie als zou je die hartstochtelijk hebben met een geliefde want in de aandacht ontstaat dat wat al die aandacht opneemt of,zo je wil, opzuigt.

Er is nooit tegelijkertijd de aandacht als in de hartstochtelijke omgang en het bewust zijn van dit gebeuren, alles komt serieel in de Geest langs dus maak niet de fout te denken dat je tegelijkertijd alles opneemt.

Het paradoxale aan deze staat van Zijn is dat wat wij wezenlijk zijn ‘een lichaam’ is waarin de gehele werkelijkheid opkomt, de moeilijkheid in het menselijke bestaan is dat onze waar-neming dus serieel en ook nog eens een fractie is van alles wat zich op dit moment aandient. Zie het wezen mens dus als een soort trechter waardoor alles wat er in valt, maar tot een fractie teruggebracht, een gewaar zijn doet ontstaan zoals wij die kennen. Het wezen mens is dus een kennend object in het universum. Aan dit kennend object is iets vreemds. Een object kan namelijk niet kennen en kennis wordt verondersteld een meta-fysisch gebeuren te zijn dus wat is er aan de hand met het wezen mens?

Het wezen mens is tegelijkertijd een ontvanger maar ook een instantie welke naast het feit een creërende instantie te zijn, ook een gewaarwordende instantie. Het grote verschil tussen de mens en andere (ons bekende) levende wezens is het feit dat wij als soort het vermogen hebben te kunnen reflecteren over datgene wat wij aan activiteit ontplooien in de wereld.

Er is nog steeds iets in de mens wat ze wezenlijk niet bevatten kan en dat is dat wat wordt aangeduid met het woord Zelf. Naast een kennende instantie te zijn welke activiteiten ontplooid is ook het omgekeerde aan de hand en het weten dat dit zo is, is voor de mens een ongrijpbaar fenomeen.

Wanneer de aandacht zich op dit fenomeen richt ontstaat er een denken en voelen wat zich wil nestelen en wat zich aangesproken voelt,. Tegelijkertijd wil dit ik-zijn de aandacht en waardering hebben dat ze gezien en gevoeld wordt, met andere woorden: Zelf of ik-gevoel wil zichzelf gereflecteerd in de wereld ervaren als Zelf en wil dat ervaren in totaliteit en vol-ledigheid Zijn en voelen. Het is een soort onvoorstelbare toverformule of truc waarbij de uitvoerder als ook te toeschouwer alles in één wil zijn. En daarnaast is er dan het denken welke dit alles opneemt en er niets van begrijpt, begrijp jij het nog?

Als mens willen wij vaak het onmogelijke en wij kunnen niet begrijpen dat het er-stomweg-zijn nu juist het gegeven is, zie het ook letterlijk als een gift van het hoogste. Wij zijn die ene, zichzelf vormend en afmetend aan al het andere om zichzelf te ervaren als zichzelf.

Begrijp dan ook dat dit spel het gebeuren is, een gebeuren waarin je jezelf kan verliezen zonder daar erg in te hebben en dat ook niet erg te vinden.

Opgaan in het moment, het spel vol-ledig aangaan zonder verwachtingen en wensen is de uitdaging die ieder van ons heeft. Soms lukt dat, en dan voel je je totaal heel en geaccepteerd en gelukkig, en soms gaat het helemaal mis en is er het gevoel van afgescheidenheid, mislukking etc. Zie dat jij dat alles niet bent, want jij en ik zijn de spelers en toeschouwers van dit alles. De vrijheid ligt in het totale aanvaarden van alles wat je overkomt omdat het je overkomt. Er valt niets te halen of te brengen want alles is er gewoonweg al. Bij de dood van dit lichaam valt dat alles weg en blijft domweg alleen maar bestaan in ondefinieerbare toestand over.

In totale liefde ben en zie ik jou

Namasté

@Bas

img_0412.jpg

Maatstaf

Wie of wat bepaalt in hemelsnaam dat iemand een advaita-leraar is?
Er zijn mensen die zichzelf helemaal niet zo zien, maar komen toch op de, een advaita-lijst.
Als je een aanbeveling zoekt bij andere leraren krijg je vervolgens te horen:
– Kom maar naar mij toe, ik ken je namelijk niet!
– Kom maar naar een retraite van me!
– Sorry, je bent vast oprecht maar dat is niet voldoende!
– Ik ga niemand beoordelen!
– Als de tijd daar is komen de mensen vanzelf!
-…
Er zijn namelijk mensen die je wel kennen of de moeite nemen onderzoek te doen, via YouTube.
Zij komen dan wel met een aanbeveling!
Dit alles overkwam mij onlangs!
Moet ik 5 uur in een trein zitten, omdat iemand mij eerst face-to-face wil zien?…
Ikzelf ben graag transparant maar zal hier geen namen noemen, met wie ik correspondeerde.
Het viel me op dat de meesten echt moeite namen om goed (uitvoerig) te reageren! Dat vond ik fijn!…

Ben ik een advaita-leraar in mijn eigen ogen?
Advaita heb ik ook op mijn programma zitten, zogezegd. Maar ook Jiddu Krishnamurti en Jezus!
Ik houd ook enorm veel van de Boeddha, een ontwaakt mens van zo’n vijfentwintighonderd jaar geleden.
Alexander Smit kende ik persoonlijk maar was geen leerling van hem.
De leringen van Sri Ramakrishna en Sri Ramana Maharshi over bhakti- en jnana-yoga kan ik pruimen!
Advaita is een verwijzing naar Tat Tvam Asi:  dat jij God bent.
Ook Jezus zei dat van zichzelf: Wie mij heeft gezien, heeft God gezien!… Ik en God zijn een.
Zal ik straks komen te staan op die ‘pretentieuze’-lijst?
Zal het tijdschrift Inzicht dan wel opeens artikelen van mij gaan publiceren?…
Het zal me namelijk allemaal een worst zijn. Ik ben niemand.
Maar… waarom dan al die moeite? Heel simpel… zoals mijn meester zegt: Je ontsteekt geen licht om deze dan vervolgens te verbergen!
Ook behoor je niet bang te zijn voor confrontatie: noch met publiek en/of andere leraren….
Binnen bijvoorbeeld de zen-traditie is of was het heel normaal, dat leraren of ontwaakten elkaar opzochten! Volgens mij deed Alexander Smit dat ook!…
Misschien neem ik nog de moeite helemaal naar de andere kant van Nederland te gaan. Ik heb t.z.t. andere leraren persoonlijk ontmoet. En deze maand staat ook zo’n – vriendschappelijke – ontmoeting in mijn agenda!…
Goed, het is waar dat iedereen zichzelf graag verlicht ziet en als leraar zich dan presenteert maar geloof mij… dat pad is zwaar, gaat niet over rozen! Dus, in mijn ogen laat ‘de ware’ maar opstaan en blijven staan!…

(Op dit weblog kan jouw artikel over non-dualiteit komen te staan, zie: https://deboeddhaclub.wordpress.com/artikelen-inleveren/)

@Nathan

lijst