Waarom deze website de Boeddha Club?

Hoe Elitair is Advaita in Nederland aan het worden?
Geloof mij: het organiseren van advaita roept meer lust op bij menigeen dan zelf tot de kern ervan te willen doordringen!
Toen ik mijn ‘ontmoeting in waarheid’ wilde aanmelden bij ****.nl kreeg ik daar te horen dat dat alleen nog maar kon (kan) gaan via een positieve getuigenis van de reeds aanwezigen op deze satsang-agenda! Moest ik nu gaan bedelen bij mijn ‘collega’s’?
Gelukkig is er ook nog naast deze zeer bekende en oud-vertrouwde online satsang-pagina thans een nieuwere: satsangagenda.nl
Ik heb al diverse keren opgemerkt hoe elitair het clubje Advaita in Nederland aan het worden is! Ook verdenk ik helaas het tijdschrift *** daarvan!
Als ze daar echt open staan voor alles wat nieuw is, binnen advaitaland, zouden ze in mijn ogen bij iedere uitgave een gehele pagina behoren te reserveren voor een nieuweling van dat advaitafront. En niet met elkaar steeds moeten zeggen: ‘Nee, die niet en die niet en die niet maar deze wel! Want die voldoet aan onze eisen! Want we hebben een naam hoog te houden!’ Geloof mij, want zo denken zij daar met elkaar!…
Ik zou juist zeggen: ‘Deze staat mij niet aan maar heeft wel iets nieuws, anders, te melden betreffende non-dualiteit. Al vind ik die persoon niets! We zetten deze op onze speciale pagina met de disclaimer: We staan niet per se hier achter de inhoud of in het geheel niet maar ons tijdschrift is meer dan enkel onze eigen veilige mening over non-dualiteit!’ Zoiets??… Noem zo’n pagina bijvoorbeeld Zeepkist!
Toen ik zelf, jaren geleden, op Facebook Advaita Nederland oprichtte, was mijn motto: Iedere klootzak kan en mag hier schrijven en ik interviewde dan ook werkelijk voor deze FB-pagina de meest uiteenlopende mensen met hun visies betreffende advaita en/of non-dualiteit! Zelfs hen die mij eerst en die FB-pagina regelmatig verrot hadden gescholden! Naast de pagina kwam toen ook de FB-groep Advaita Nederland, waarop ik me niet bemoeide met de inhoud en menigeen begon openlijk zich te beklagen over diverse aanwezigen aldaar met hun teksten en taalgebruik. Goed, dat is nu verledentijd. Na mij kwamen andere beheerders met wel meer oog voor taalgebruik e.d. Ook ik ben toch gevoeliger geworden voor een serieuzere aanpak! Maar je kunt ook overdrijven en alles alleen maar in veilige hokjes – van advaita – proberen te stoppen!
Tja, dit lijkt een beetje op een open brief…

@Nathan

aum

Advertenties

Zorba the Buddha,…

Osho (Bhagwan) (India 1931 – 1990), verkondigde een nieuwe mens, de levensgenieter die ook mediteert. Een Zorba the Buddha. Geen mens die afgezonderd leeft van de wereld, ergens hoog op een berg zit te mediteren. Maar danst, zingt, drinkt en geniet. En toch ook de diepte en leegte kent van meditatie!
Voor mij gaat de nieuwe mens over een mens die mediteert maar ook bidt. Die leeg kan zijn aan alles. Maar ook passie kan ervaren doormiddel van gebed. Die kan loslaten maar zich ook kan overgeven aan God. Die durft te vertrouwen op het Onzichtbare!
Jezus genas heel veel mensen door gebed! Wat niet mogelijk is bij mensen is wel mogelijk bij God, leerde hij! Hij riep ons niet alleen op om over de nieuwe wereld te spreken, Gods rijk, maar ook mensen de handen op te leggen die in ernstige geestelijke nood verkeerden.
In deze tijd worden mensen simpelweg geholpen door gebed en handoplegging, mensen die bijvoorbeeld lijden door depressie!…
Meditatie is de kunst van nietsdoen.  Bij gebed gaat het juist om iets doen.
Wanneer Jezus en Boeddha innerlijk samen komen, is er in mijn beleving ook sprake van een nieuwe mens!

@Nathan

osho-1177313_640
Afbeelding van Wizmaya via Pixabay

Bestaat de ziel?

In de veda’s en de Upanishads, evenals in de Bijbel wordt veelvuldig gesproken over Ziel of Atman. Ze wordt in de regel gedefinieerd als:

• de ziel zelfst.naamw. (v.) Uitspraak:   [zil] Verbuigingen:   ziel|en (meerv.) 1) onzichtbaar en onsterfelijk deel van de mens dat volgens gelovigen maakt dat je leeft (bron: http://www.woorden.org/woord/ziel)

• Het onstoffelijke beginsel dat verantwoordelijk is voor het leven van het menselijke wezen. (bron: https://www.cultureelwoordenboek.nl/filosofie/ziel)

• Een ziel of geest is een niet-fysieke entiteit die tot gewaarwording en zelfbewustzijn in staat is. (bron: http://nederlands.skepdic.com/dict_ziel.htm)

De bovenstaande definities zijn er enkele van velen maar ze hebben allemaal als gemeenschappelijke connotatie een notie van een metafysisch ‘iets’ (wat logisch een onmogelijkheid is, zie de beperkingen van onze taal) wat het essentiele deel is van levende wezens. (sommige bronnen spreken van alleen de mens)

De ziel of Atman zou de ‘reden’ zijn voor het ervaren van een individualiteit en daarmee direct ook een notie van dualiteit introduceren. De Advaita heeft als uitgangspunt dat in essentie het bestaan non-duaal is oftewel er is geen afgescheiden bestaan, laat staan beleving van een wezen; los van het geheel.

In de hedendaagse samenleving word kinderen en leerlingen van onderwijsinstellingen geleerd dat ieder mens een individu is welke een vrije wil heeft en een onafhankelijk bestaan. De wereld en onze manier van gewaarzijn lijkt deze stelling te bevestigen maar met die bevestiging en het daaruit ontstane geloof een afgescheiden individu te zijn ontstaan problemen. Zo is de ervaring afgescheiden te zijn van de wereld met al haar objecten voor talloze mensen de bron van alle arvaren lijden.

De mens welke zich zo beziet, ziet zichzelf vaak als een nietig wezen welke geboren is en gedoemd is te overleiden. met die notie komt een angst naar boven om alles te verliezen waar men zoveel waarde aan hecht en daarmee komen mensen in eindeloze problematische situaties terecht.

De wens is dus niet te vernietigd te worden en het verworven waardevolle te blijven behouden.

Komt u dit bekend voor? dan zal het u waarschijnlijk ook niet onbekend voorkomen dat vanuit bovengenoemde bronnen (Veda’s, Upanishads, bijbel enz) wordt gemeld dat uw essentie onsterfelijk is, dit staat haaks op uw eigen ervaring niet?

De vraag rijst: bestaat zoiets als een ziel?

De moeilijkheid met een (mogelijke) beantwoording van een dergelijke vraag is dat de opwerping van zoiets als ziel welke de fysica te boven gaat (dus metafysisch is) niet objectiveerbaar oftwel meetbaar en tastbaar is. Wat zeur je toch over ziel, zal een enkeling zeggen! De vraag blijft echter wel bestaan: wie of wat is dat die een dergelijke uitspraak doet?

Wanneer we van de andere kant uit redeneren (die waarbij word aangenomen dat de fysieke stof de grondstof is voor het bewustzijn) ontstaat een ander verhaal: Als de stof en daaruit voortkomend het brein de zetel van het bewustzijn is rijst de vraag: hoe ontstaat het bewustzijn en hoe kan het dat ik (als fysiek lichaam inclusief brein) zoiets als beelden-, geuren-, tonen-, smaak en tastzijn gewaar ben? er is niet zoiets als een homunculus in ons (dat is in de wetenschappen wel duidelijk vastgesteld) dus hoe kan het dat datgene, wat van buitenaf bekeken electrische stroompjes zijn en wellicht nog wat andere fysiek meetbare zaken, vertaald worden tot beelden enz.? ergens moet een synthese dan plaatsvinden waarbij het resulterende product daarvan in jou en mij resulteert in dat beeld.

Beide voorgaande verklaringen voor het bewuste bestaan gaan uit van een standpunt en een daarbij behorend subject. met andere woorden beide verklaringen die hier zijn opgeschreven gaan uit van een dualistisch wereldbeeld (welke objectief is) waarbinnen het zogenaamde subject (jij en ik als gewaarzijn) ronddwaalt. Is dat wel zo?

Wanneer je je zintuigelijke gewaarwording onderzoekt en serieus gaat graven in de waarneming bijvoorbeeld, dan kom je met een rigoureus onderzoek telkens weer op hetzelfde uit: zie maar eens de volgende keten van onderzoek: bij een visueel waarnemen is vanuit de natuurkunde bekend dat fotonen in golven vanuit een fysiek object een reflectie van het oppervlak van het object afgeven welke in lijn zijn met de absorptie en reflectie coëfficiënt van het voorwerp (een rood voorwerp reflecteert kortweg rood licht oftewel een reeks fotonen in het rode frekwentiespectrum). Deze fotonen bereiken de oogbal en vallen door de lens naar binnen, binnenin het oog zitten kegeltjes en staafjes die de stroom fotonen omzetten naar een stroom neuronale impulsen welke via het zenuwstelsel worden getransporteerd naar de hersenen. Bij de hersenen aangekomen activeert het bepaalde hersengebieden waarbij op ecg en eeg hersenactiviteit te zien is. Deze hersenactiviteit is nu volgens neurologen het uitwendig equivalent van ons innerlijk zien.

Bij de vraag: wat ziet nu? Kan nu echter geen eenvoudig antwoord gegeven worden want een antwoord als: ‘de hersenen zien’ is intuïtief niet aannemelijk en een analogie met een bioscoop is ronduit onwaar (dan moet bijvoorbeeld weer een homunculus geintroduceerd worden). Wanneer je als laatste stap van het proces erkent dat het brein opgloeit bij visuele stimuli en de keten niet verder kan is het opgloeien van delen van het brein het antwoord maar daar is geen directe verklaring gegeven voor ons zien waarbij het ons op zijn minst aannemelijk maakt dat die uitleg inderdaad dat is wat wij innerlijk als zien aanmerken. Waarom? zal u zich miscchien afvragen? omdat dit waarnemen de breinactiviteit waarneemt als zou het dit waarnemen zijn. Begrijpt u dit? ik zal een andere uitleg er bij geven: Hoe kan het zien zichzelf zien terwijl het ziet? Dit is filosofisch en logisch gezien onmogelijk vanwege het feit dat het subject niet tegelijkertijd het object kan zijn en omgekeerd. Met andere woorden Iets verklaren in iets anders is altijd een sequentiele gebeurtenis waarbij het ene het andere afwisseld. Strikt gezien kan je niet eens zeggen dat het ene het andere is!

Doen wij dan van binnenuit een onderzoek naar de ziel en waar die zal zijn, dan komen we tot het inzicht dat er klaarblijkelijk een buitenwereld is die via de zintuigen wordt opgevangen en op een bepaalde manier word vertaald in het beeld wat we momenteel zien. Wanneer je het beeld ziet, is op dat moment dat beeld in het gewaarzijn, er is niet tegelijkertijd een notie van een ‘ik’ die ziet, die ‘ik’ gedachte komt direct opvolgend de waarneming want bewustzijn is altijd één met het beeld waarop de focus ligt. (begrijp dit goed; bewustzijn heeft altijd maar één beeld ‘in beeld’, er is nooit twee of nog meer beelden tegelijkertijd in het bewustzijn!!)

Dus vanuit beide onderzoeken komt naar boven dat gewaarzijn enkelvoudig dat is, met andere woorden: ‘ik ben’ is enkelvoudig gewaarzijn. Daaruit volgt direct dat met het stoppen of wegvallen van gewaarzijn ook de notie ‘ik ben’ wegvalt. De onthudsende conclusie is dat bestaan dus enkelvoudig gewaarzijn is welke ‘gevoed’ word door schijbare objecten die niet werkelijk objecten zijn (de vooronderstelling dat de objectieve wereld onafhankelijk van jou en mij bestaat is gebaseerd op de zintuigelijke gewaarwording en de herinnering daarvan welke NU opkomt, feitelijk is alles zo vluchtig als wat, niet te vatten, niet de begrijpen…)

Wat zegt dit over verhaal over de Ziel? Als we ziel definieren als dat wezenlijke van jou en mij wat jou en mij definieerd is met bovenstaand onderzoek aangetoont dat dit illusies zijn. het is gewoonweg een idee welke na het gewaarzijn opkomt.

Dus uiteindelijk is het gehele bestaan in al haar facetten een gebeuren in één Geest (ik kan het bestaan niet ontkennen), dat wij dat niet zo ervaren komt gewoorweg doordat wij met ons denken onszelf hebben gesplitst in ‘jou en mij’.

De (individuele) Ziel is dus een illusie welke gezien word in dit enkelvoudige gewaarzijn.

@Bas

dsc_0287

Relax

Zijn leerlingen vroegen eens aan hem, Jezus, wat moeten we doen? Moeten we vasten, bidden, aalmoezen geven?….
In het evangelie van Thomas, het zogenaamde vijfde evangelie dat vorige eeuw in een Egyptische woestijn werd gevonden, staat neergeschreven:
Doe niet wat je haat en lieg niet!
Wauw, dat is nog eens spontaan en eerlijk, nietwaar?
Jezus was er namelijk van overtuigd, dat helemaal niets verborgen zou blijven, dat alles openbaar zou worden en dat kinderen een voorbeeld zijn!
Daarom deed hij ook niet moeilijk over waarin hij persoonlijk geloofde, sprak hij simpelweg over zijn eenheid met God.
Zou hij op Facebook hebben geschreven? Krishnamurti die graag aantekeningen maakte, schreef, zou hij een FB-vriend zijn geweest?
….

@Nathan

child-2356333_640

Een flirt met een idee

Verliefdheid is een gebeuren wat een mens ervaart wanneer hij/zij iemand tegenkom die op een speciale manier een indruk op je maakt welke een speciale lichamelijke en geestelijke reactie losmaakt. Het resulterende ervaren geeft heftige lichamelijke sensaties welke in de geest worden vertaald als heftig verlangen en veelal begeleid wordt met wensen dit ervaren vast te houden: vandaar dat het woord verlangen hierop zo goed van toepassing is: ver-langen (langer maken)

Dit gehele ‘mechanisme’ is zeer waarschijnlijk evolutionair bedoeld voor het voortplanten van de menselijke soort maar doordat de mens het gehele reproductieve gebeuren goed onderzocht en uitgepluist heeft is de oorspronkelijke ‘bedoeling’ van verliefdheid in zekere zin naar achteren gedrukt. De mens heeft door haar intellect een grip gekregen op de biologische werking van het lichaam en heeft zodoende de biologie voor een deel naar eigen hand gezet. Het gevolg is dat verliefdheid een status heeft verkregen waarbij ze wordt vergeleken als ‘hemels’ en ‘ultiem doel’ enz.

Ons mensen word als kind geleerd dat verliefdheid iets heel moois en begerenswaardig is maar er word gemakshalve even niet gekeken naar het egocentrisch karakter van verliefdheid; wat is er namelijk aan de hand: naarmate de mensheid steeds meer haar ware natuurlijke staat is vergeten (de staat van ongebonden, ongeconditioneerd Zijn) is verliefdheid een speeltje van het ego (of de Persona) geworden. Hoe is dat zo gekomen? Wanneer een mens zich identificeert of vereenzelvigd met het gemanifesteerde bestaan in de vorm van lichaam-denken-voelen wordt verliefdheid een object van het ego. In die vorm wordt verliefdheid een hulpmiddel van het ego om het gewilde ‘object’ (diegene waarop je verliefd bent) tot het jouwe te maken. Het ego ziet de ‘geliefde’ (hier tussen haakjes gezet vanwege het overschaduwende effect welke het ego heeft op het fenomeen verliefdheid) als een middel om zichzelf een reden van bestaan te geven (ondanks het feit dat verliefdheid wel degelijk een samensmeltend effect kan hebben op een mens)

Nu kan u zeggen: wat is daar verkeerd aan? Welnu; een verliefdheid waarbij het ego is verbonden krijgt na verloop van tijd een verstikkend karakter. De verliefdheid neemt in de regel na een tijd af en alle mentale aspecten welke bij die perioden zijn ontstaan ( zaken als het idee ‘jij bent van mij’ wij zijn samen een koppel enz) blijven dan over, de ‘liefde’ word een soort gevangenis waarin je vrijwillig blijft zitten vanwege de angst dat je verminkt of gewond raakt als het zou verdwijnen, het kan ook zijn dat het ego zo verstrengeld is geraakt met alle fysieke en financiële voordelen van het samenzijn dat de angst ontstaat dat dat alles wegvalt en jij als persoon in een zwart gat valt. Om dergelijke redenen blijven mensen vaak nog jaren samen…

een dergelijke vorm van verliefdheid noem ik een flirt met een idee omdat het idee van ‘verliefdheid’ de plaats heeft ingenomen van een werkelijke verliefdheid ervaring.

kan het ook anders? Jawel dat kan want het fenomeen verliefdheid is niet per definitie iets egoïstisch. Verliefdheid is een natuurlijke samenloop van omstandigheden waarbij de mens tijdelijk op een roze wolk mag vertoeven, die roze wolk is het resultaat van het feit dat verliefdheid een ‘schonende’ functie kan hebben wanneer men haar ten volle ervaart (en accepteert) als een openstellen van je wezenlijkheid voor vereniging met een ander mens. Wanneer er geen ego in de weg zit kan verliefdheid je veel (eerder ongeziene) aspecten van je Zijn tonen die je eerder niet zag.

@Bas

07170006

Objectloos ‘aanschouwen’

In de verdichting van het bewustzijn tijdens de focus van het gewaarzijn wordt het bewustzijn haar eigen grenzen gewaar (welke er voor de verdichting niet waren) en ervaart zich als eindig, in deze staat van bewust Zijn ontstaat de idee ‘ik ben eindig en afgescheiden’ en deze gedachte blijft aanhouden naargelang het bewustzijn zichzelf als verdicht be- en aanschouwd.

Bij aanhouden van dit idee ontstaan een geloof ‘ik ben een individu in de zin van een afgescheiden mens’. Dit is de hoofdoorzaak van veel menselijk lijden.

De term holon, (term van Arthur Koestler) verwijst naar een wezen welk tegelijkertijd deel van- is en tegelijkertijd een geheel op zich. Deze duale werking van bewustzijn is daar wanneer afwisselend het bewustzijn zich richt op objecten, en afwisselend zich Zelf ‘aanschouwd’ als objectloos.

In de gerichte toestand is het bewustzijn als een lens en ervaart zichzelf desgevolgs als een (stand)punt (of brandpunt) vanwaaruit gewaarwording plaatsvind, terwijl de tweede toestand (welke absoluut gezien geen toestand meer is, zie hier de ontoereikendheid van de taal) op een paradoxale wijze een ‘vorm’ van afstand nemen is, terwijl tegelijkertijd wordt ‘ingezien’ dat afstand in het objectloze in wezen niets is wat het alledaagse gewaarzijn genoemd kan worden.

Het ‘objectloze aanschouwen’ is een schouwen welke elke zintuigelijkheid te boven gaat oftewel transcendeert. De paradox is nu juist het ironische feit dat de dualiteit haar uiterste polen kent in objectiviteit en ‘zuivere leegte’, een holon kan, met andere woorden, zichzelf pas gewaar zijn door de realisatie dat ‘de ene helft’ van haar contrast zuivere leegte is. Een merkwaardig contrast welke de menselijke geest tot het uiterste brengt wanneer ze geheel word doorzien.

@Bas

img_0631

Een speelbal van mijn gedachten

Veel mensen hebben moeite met een mechanische benadering van de persoon, Zo is in de psychologie bijvoorbeeld in de 50- en 60-er jaren veel onderzoek gedaan naar geconditioneerd gedrag. Deze benaderingen die operand conditioneren is genoemd, hebben als mensbeeld het idee dat de mens zuiver en alleen mechanisch van aard is inclusief alle denken en voelen. Er is niet zoiets als een ziel of geest in de metafysische zin van het woord en dat stuit nu juist de meeste mensen tegen de borst.

De mechanistische opvatting over de mens en het heelal als geheel heeft de wetenschappen aanvankelijk zeer veel opgeleverd maar tegenwoordig beginnen de grenzen van deze benadering steeds helderder op te lichten. Het reductionistisch mechanistisch paradigma (zo heet het officieel) welke de meeste wetenschappen zich van bedienen hebben geen verklaring voor alle innerlijke gewaarzijn van de mens en dieren. Alle verklaring die het mechanistisch wereldbeeld te berde brengen zijn letterlijk reductionistisch in de zin dat alle innerlijke fenomenen worden weg geredeneerd of in mechanische verklaringen worden omgezet en dit heeft tot gevolg dat de mens op het gebied van zorg en zingeving in een soort vacuüm is komen te vallen nadat de kerk en andere geloofsinstituten aan geloofwaardigheid de laatste jaren sterk hebben ingeboet.

Veel mensen ervaren het leven als een oneindige herhaling van hetzelfde wat op velen als zinloos overkomt, wat moet ik nu nog als ik alles heb wat ik wilde hebben en me toch nutteloos en leeg voel? Het mechanistisch wereldbeeld heeft hier geen antwoord op en sommige wetenschappers doen het af met een of andere niet-helpend antwoord.

Veel mensen zijn niet bekend met zoiets als zelf onderzoeken van de aard van het Zijn en spirituele benaderingen van het bestaan. Ze stellen zichzelf veelal op als volgers van iemand ‘die het wel weet’, of waarvan ze dat idee hebben. Andere mensen zoeken hun heil in bezichheidsvormen waarbij ze zichzelf ingraven of overvoeren met werk of andere activiteiten. Deze vormen van ‘coping’ zijn in wezen vlucht- of afweer mechanismen om maar niet met de leegte van het Zelf te hoeven worden geconfronteerd.

Nisargadatta Maharaj merkte vaak op dat de meeste mensen niet tegen hun werkelijke aard kunnen, die is namelijk niet vervullend oftewel de ware aard van het Zijn is dusdanig dat de meeste mensen er gewoonweg niet tegen kunnen. Het gevolg is dat ze hun heil zoeken in activiteit. Dit uit zich veelal in het volplannen van de agenda en het opstapelen van ‘wat ik allemaal nog moet doen’

Dit is een vreemd soort paradox want als je mensen vraagt of ze vrij of gebonden willen zijn zegt vrijwel iedereen dat ze vrij willen zijn. Maar de praktijk pakt dan toch anders uit, je wil vrij zijn maar je voelt je gedwongen tot het uitvoeren van allerlei activiteiten want ‘dat moet toch gedaan worden’ het is als een soort slaafs achter een worst aanlopen of als een soort dronkelappen lukraak ergens naar toe waggelen, de meeste mensen zijn gewoonweg niet in staat om bewust met hun tijd om te gaan.

Onder het mom ‘het moet nu eenmaal’ worden nietszeggende en onzinnige activiteiten gepland en uitgevoerd. En dan zeggen ze: ‘ik ben een mens en geen ding’ en soms wordt dit ook wel tegen een ander gezegd. Wanneer iemand bijvoorbeeld aan een ander vraagt iets gezamenlijk te doen en dit niet in de planning (of beter gezegd; het verwachtingspatroon van iemand ligt), dan kan die persoon het idee krijgen dat jij iets wil afdwingen of alleen aan jezelf denkt. Het gevolg is misverstanden en soms ruzies omdat een of beide alleen maar in de patronen willen bewegen en weigeren om er buiten te stappen (vaak vanwege angst). Ik hoor zo nog iemand zeggen: ‘jij behandeld mij als een ding!’ Maar vervolgens word de dag uitgeleefd vanuit patronen en ben jijzelf een object van je eigen denken geworden.

Het is soms knap lastig om uit die patronen te komen maar dat is toch echt de enige werkelijke manier om werkelijk vrij te worden van je eigen gebondenheid met je identificaties en conditionering. Je hebt jezelf totaal vastgelegd aan je eigen patronen, je weet niet meer wie je bent want je word geleefd. Dat is nu eenmaal een gevolg van identificatie met denken, voelen en zintuiglijkheid. Het word gezien, anders zou je dergelijke opmerkingen niet maken maar je verzuimd om verder te kijken en te ont-dekken dat je helemaal niet vastgelegd bent, je hebt je Zelf tot speelbal van je denken, voelen en waarnemen gemaakt en voelt daar de gevolgen van, maar toch is er de realisatie dat dit als gevangenschap voelt. Is dat niet de sleutel tot je eigen bevrijding?

@Bas

img_0492

Jij bent, die je bent

Dus ik hoef niets van je te vinden.
Ik hoef je niet goed, of af te keuren.
Ik hoef het niet eens met je te zijn, of oneens.

Jij, bent die je bent.
Dus ik hoef je met niemand te vergelijken.
Ik hoef je niet te veranderen, verbeteren, of te ‘repareren’

Jij bent, die je bent.
Dus ik hoef niets voor je op te lossen.
Ik hoef je geen hulp te bieden, of in te grijpen.
Je hoeft niet aan jezelf te werken.

Jij bent, die je bent.
Ik ga niet mee in het verhaal dat je over jezelf verteld.
Ik zie jou in plaats van je verhaal.

Jij bent, die je bent.
Dus ik hoef alleen maar te luisteren naar wat je zegt.
En ik zal antwoorden met ik hoor wat je zegt, bedankt dat je dit met me wilt delen. (Punt)
Ik hoef niets te doen, of iets te begrijpen.

Jij bent, die je bent.
Dus je hoeft niets uit te leggen.
Je hoeft jezelf niet te verantwoorden.
Je hoeft niets te verklaren.

@Maitreya

lotus-846059_640